اي دنياي دلم كاش ميفهميدي كه دنيايه بي تو بودن سخت است

زندگي بدون دل بودن مثل زندگي بدون نور حورشيد است

پس چه حوب است ادمها  در كنار ساحل نشينن و به شناگراني

كه در كنار دريا شنا ميكنند  نخند ن در صورتي كه خودشان

از شنا كردن هيچ اطلاعي ندارن

اه اي خداي من چه روزگاري

به فرياد برس

زندگي شطرنج دنياودل است                                        قصه پررنگ صدها مشكل است

شاه دل كيش هوس ها مي شود                                 پاي اسب ارزوها در گل است

فيل بخت ما عجب كج مي رود                                      ذر سرما بس خيال باطل است

مهرهاي عمر من نيمش برفت                                      مهرهاي او تمتمش كامل است

ما نسنجيده پي فرمان او                                            غافل از اينكه حريفي قابل است

 ای خام من این چنین بر اتش                             عیبم مکن ار ورم  جوش

تا جهد بود  به جان  بکوشم                                وانگه  به ضرورت ازبن گوش

                                 بنشینم  و  صبر  پیش  گیرم

                               دنباله ی کار خویش    گیرم

درکویری هستم  تنها قشنگی ان ستارگان ا است اه چقدر قشنگ چشمک می زنند/

یعنی این ستارگان برای کهاین طوری می کنند. اه کهش ای خدا می فهیدم.

اما انچه در کویر زیبا میروید خیال است. تنها درختی که کویر زندگی می کندمی بالد.

وگل می افشاندگلهای خیال گلهای  همچون  قاصد وابیوسبز و کوه کبود و عسلی

هر یک به رنگ افریدگارش به رنگ اسمان خیال پرداز ونیز به رنگ انسان خیال پرداز

و نیز به رنگ ان قاصدک به سویش پر می کشد .

این سکوت مرموز و هراس امیز کویر است که در سایبانش 

                                                          بالهایش این پرنده شاعر سخن می گوید.

 پاييز زيباست . نمي دانم فصل دلگيرست .فصل دلگيريست مثل ما ادمها.

ادمهاي از درد دل كساي كه دور برمون هست خبر نداريم.

و خودمون جلب محبت دروغين ذيگران كرديم.

وشايد موقعي به خودمون بيام كه كمي دير بشه.

بس بهتر تا هستن وهستيم اونا رو حفظ كنيم.

دلم تنگ است  كمي پر از عصه وغم است/

اي خذايه بي همتا تو را شكر مي كنم. 

                                                      دوست دارم دوست دارم خدددددددددددددددا

 نه همین می رمد ان نو گل خندان از من            

                                                         می کشد خار از بادیه  دامان  از من

 با من امیزش او الفت موج است و کنار

                                                       دم به ذم با من پیوسته  گریزان از من

گرچه مورم ولی ان حوصله با خوذ دارم

                                                     که ببخشم بود  از ملک سلیمان از من

به تکلم  به خموشی به تبسم به نگاه

                                                     می توان برد به هر شیوه ذل اسان از من

 امروز با هم بوذن را تجربه كنيم .شايد فردا باياد هم بودن را. پس امروز را زيبا كنيم

       به حرمت فردا

نمي دانم محبت را بر چه كا غذي بنويسم كه هرگز پاره نشود.

بر چه گلي بنويسم كه پر پر نشود.

بر چه ديواري بنويسم كه پاك نشود.

بر چه ابي بنويسم كه گل الود نشود.

بر چه قلبي بنويسم كه سنگ نشود.

 دل راجايگاه والاي تو ميدانم ونگاهم را غرق وجودت ميكنم.

تا در تند باد زنگي لبخندت را سايبان ارامشم كني .

هزاران گل سرخ از گلستان كوچك قلبم پيشكش وجود اسمونيت ميكنم.

هميشه طلوع كن بر من بتاب كه ديگر چراغي نمي خواهم كه تو خورشيدي در كنار من.

                                                       تقديم به ذختر كوچكم 

...مثل شبهاى زمستانى و سرد
چشم در چشم افق دوخته ام
تا کدامين خورشيد
برف مرا آب کند...